Niet Elke Pass Vooruit Gaat Even Snel

Twee teams kunnen exact hetzelfde aantal passes spelen in een wedstrijd en toch bijna tegenovergestelde dingen doen met de bal. Het ene team verplaatst hem misschien gestaag richting het doel van de tegenstander met elke derde of vierde pass, terwijl het andere hem lang zijwaarts en achteruit laat rondgaan voordat het uiteindelijk vooruit committeert. Verticaliteit is de metriek die gebouwd is om die twee teams van elkaar te onderscheiden, omdat een ruwe passtelling ze identiek behandelt.

De basisberekening kijkt naar de netto voorwaartse vooruitgang die de bal per pass maakt, of soms per balbezitfase, gemeten als de rechte-lijn-afstand gewonnen richting het doel van de tegenstander, gedeeld door de totale afstand die de bal daadwerkelijk aflegde over alle passes in die reeks. Een team dat vijf passes aan elkaar rijgt goed voor zestig meter totale balbeweging maar de bal maar twintig meter richting het doel opschuift, heeft een lagere verticaliteitsscore dan een team dat diezelfde zestig meter in drie directe passes aflegt die de bal vijfenveertig meter vooruit brengen, ook al bewogen beide teams technisch gezien de bal evenveel.

Hoge verticaliteit correleert doorgaans met directe, op omschakeling gerichte speelstijlen: teams die het moment dat ze de bal winnen meteen vooruit willen springen, met een voorkeur voor minder, langere, doelgerichtere passes boven geduldige opbouw. Lage verticaliteit beschrijft doorgaans balbezitgerichte teams die controle en geduld waarderen, die de bal graag laten rondgaan langs de achterlinie en door het middenveld tot er een echte opening ontstaat, ook al betekent dat dat veel van het passen in een gegeven reeks de bal nauwelijks vooruit brengt. Geen van beide is inherent beter; het zijn verschillende theorieën over hoe je gevaar creëert, en de metriek is beschrijvend, geen oordeel over welke aanpak juist is.

Het is goed om voorzichtig te zijn met wat verticaliteit wel en niet meet. Een hoog verticaliteitscijfer betekent niet automatisch dat een team gevaarlijk is, alleen dat het de bal efficiënt vooruit beweegt ten opzichte van de gespeelde passes; een team kan uitstekende verticaliteit hebben terwijl het consequent de bal verliest in gevaarlijke omschakelmomenten, of terwijl het de bal vooruit brengt naar gebieden die het doel niet echt bedreigen. Net zo betekent een lage verticaliteitsscore niet dat een team tandeloos is in balbezit; sommige van de meest dominante balbezitploegen in de geschiedenis van de sport noteerden bescheiden verticaliteitscijfers, juist omdat hun geduldige circulatie het mechanisme is dat uiteindelijk de opening creëert voor een echt progressieve pass, geen teken dat ze niet vooruit kunnen of willen spelen.

De metriek is het nuttigst in combinatie met andere, een terugkerend thema bij de meeste tellende en verhoudingsgebaseerde statistieken in dit glossarium. Verticaliteit combineren met expected threat of progressieve-passcijfers begint teams te scheiden die de bal efficiënt én gevaarlijk vooruit bewegen, van teams die hem efficiënt vooruit bewegen naar gebieden die er niet veel toe doen, een onderscheid dat verticaliteit alleen niet kan maken omdat het alleen om netto gewonnen afstand richting het doel gaat, niet om wat die afstand daadwerkelijk waard is.

Het verschuift ook flink met de wedstrijdsituatie, goed om te onthouden voordat je de seizoenslange verticaliteitscijfers van twee teams zomaar naast elkaar legt. Een team dat laat in een wedstrijd achterstaat, zal vrijwel altijd hogere verticaliteit tonen dan datzelfde team bij een voorsprong van één doelpunt, simpelweg omdat urgentie verandert hoe direct een team speelt, los van zijn standaardstijl, dus het verticaliteitscijfer van één wedstrijd zegt evenveel over de stand op dat moment als over de onderliggende identiteit van het team. Lees samen met progressieve passes en dribbels voor het volume van balvooruitgang, en xT voor hoe gevaarlijk die vooruitgang daadwerkelijk is.

Is hoge verticaliteit altijd een goed teken?

Nee. Het beschrijft hoe direct een team de bal beweegt, niet hoe gevaarlijk. Een team kan hoge verticaliteit noteren door herhaaldelijk lange ballen te lanceren die meteen worden teruggewonnen, wat direct oogt op de metriek maar heel weinig echte dreiging oplevert. Verticaliteit lees je het beste samen met een waardegebaseerd getal zoals expected threat of shot-creating actions, omdat die onderscheid maken tussen direct spel dat het doel echt bedreigt en direct spel dat de bal gewoon verder naar voren verliest.